Strażnik może zastosować wobec osób, które uniemożliwiają wykonywanie zadań służbowych pewne środki bezpośredniego przymusu. Jest to przede wszystkim siła fizyczna w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obronnych. Strażnik miejski jest ponadto wyposażony w kajdanki, wielofunkcyjne pałki obronne, broń gazową oraz ręczne miotacze gazu. Często również strażnicy miejscy wyposażeni są w paralizatory elektryczne.
Czasem patrolom pieszym towarzyszą specjalnie wyszkolone psy obronne. Strażnik miejski może zastosować środki przymusu bezpośredniego jedynie do osiągnięcia celu, jakim jest podporządkowanie się wydanym poleceniom. Środki przymusu bezpośredniego mogą być ponadto stosowane jedynie w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu naruszały dobra osoby, w stosunku do której przymus został zastosowany.
Przy wykonywaniu czynności służbowych, funkcjonariusze straży miejskiej muszą korzystać z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych w celu ochrony własnego życia oraz zdrowia. Podczas wykonywania obowiązków służbowych strażnik miejski musi nosić odpowiednie umundurowanie, powinien posiadać legitymację służbową, znak identyfikacyjny oraz emblemat danej gminy w której pełni służbę.